Ale pomiędzy strachem było coś cichszego, starszego. Ból bycia znowu potrzebną. Kiedy w końcu przekroczyła drzwi szpitala, antyseptyczne powietrze uderzyło ją mocno. Lisa stała w poczekalni, blada i z pustymi oczami, z palcami zaciśniętymi wokół wilgotnej chusteczki. „Są tam – powiedziała Lisa, gdy tylko ją zobaczyła.
„Lekarz uważa, że to infekcja żołądka, ale nie jest jeszcze pewien. Podają im płyny Helen położyła dłoń na jej ramieniu. „Chodźmy Wewnątrz, mała sala szpitalna szumiała miękką maszynerią zmartwień. Skóra Emmy lśniła od gorączki, a jej oddech był płytki. Jake poruszył się słabo obok niej.