Helen otworzyła kopertę. Czytała ją przy stole, z Richardem i Owenem po obu jej stronach, hałas przyjęcia zapewniał dziwny rodzaj prywatności. Owen pisał o latach, które upłynęły od powolnej odbudowy, o życiu, które po niej nastąpiło. Pod koniec napisał: Nie wiem, jak udźwignąć to, co jestem winien. Ale chciałbym, jeśli pozwolisz, spędzić trochę czasu próbując.
Claire, która czytała przez ramię matki i nieudolnie starała się to ukryć, gwałtownie się wyprostowała. „Racja – powiedziała z energią, którą stosowała, gdy starała się nie płakać przy ludziach. „Sądzę, że ktoś przy tym stole potrzebuje więcej szampana i jestem całkiem pewna, że to ja Zniknęła. Marcus podążył za nią.