Nora stała w wyłożonym mahoniem gabinecie firmy Hartley, a zdjęcie leżało na biurku niczym gest pojednawczy. Nie podniosła głosu. Nie musiała. Po prostu położyła przed mężczyzną siedzącym za biurkiem wpis z księgi, akt urodzenia i zdjęcie.
Obecny Hartley wyglądał na starszego niż wskazywałby na to jego wiek; ciężar historii firmy odcisnął się w zmarszczkach wokół jego oczu. Wpatrywał się w zdjęcie, potem w księgę, a jego wzrok zatrzymał się na imieniu Eleanor Mary Holt. Nie próbował się bronić. Nie próbował odwracać uwagi. Bez słowa otworzył szufladę i przesunął dokumenty po biurku.
„Powinienem był to zrobić osiem miesięcy temu” – wyszeptał łamiącym się głosem. Przekazał oryginalny testament oraz notatkę wskazującą jedyną żyjącą potomkinię Eleanor: Ruth Ellison, 74 lata, z Bristolu. Nora poczuła dziwne poczucie spójności. Elementy układanki nie tylko do siebie pasowały; układały się na swoich miejscach z siłą nieuniknionego zakończenia. Zebrała dokumenty, czując ciężar przełamującego się stulecia milczenia. Miała imię. Miała osobę. Miała klucz.