Miriam trzymała naszyjnik pod kuchennym kranem, delikatnie pocierając go kciukiem, a zmatowienie zmniejszyło się, odsłaniając matowy złoty połysk i niepowtarzalny kształt owalnego wisiorka, mniej więcej wielkości pięćdziesięciopensówki. Na jednej stronie mały inkrustowany kamień – głęboka czerwień, prawdopodobnie granat – otoczony obwódką z drobnych wypukłych kropek. Na rewersie, oznaczenia, które mogły być literami, lub mogły być czymś starszym niż litery.
„Zanieś to komuś – powiedziała Miriam, kładąc przedmiot na kratce ściekowej.
W poniedziałek Gerald zabrał go do Ackerman & Son na Parliament Street, sklepu, który wciąż miał dzwonek nad drzwiami i aksamitne poduszki w oknie. Dwadzieścia sześć lat wcześniej kupił tam od ojca pierścionek zaręczynowy Miriam. Teraz był to syn – David Ackerman, po pięćdziesiątce, w okularach w kształcie półksiężyca, ostrożny, niespieszny sposób bycia mężczyzny, który przez całe życie zajmował się cennymi rzeczami innych ludzi.
Gerald położył wisiorek na szklanej ladzie i nic nie powiedział, ciekawy, co zrobi z nim profesjonalista. David Ackerman podniósł go. Obrócił go raz. Następnie odłożył go, zdjął okulary i spojrzał na Geralda z wyrazem twarzy, który nie był tym, czego Gerald się spodziewał – nie uprzejmym zaciekawieniem człowieka oceniającego bibelot, ale czymś znacznie bardziej strzeżonym.