Kiedy ludzie po raz pierwszy przejeżdżają obok wąskiej żwirowej drogi prowadzącej do posiadłości Avy, zwykle zwalniają na sekundę, a potem jadą dalej. Z daleka konstrukcja znajdująca się na skraju pola wygląda dokładnie tak, jak kiedyś: zwietrzały stalowy kontener transportowy, długi i prostokątny, z przemysłowymi kośćmi wciąż widocznymi pod świeżym węglem drzewnym. Ale Ava zawsze się uśmiecha, gdy odwiedzający wahają się przy bramie, ponieważ wie, co będzie dalej. Spodziewają się czegoś zimnego, ciasnego, a może nawet niedokończonego. Zamiast tego znajdują dom, który wydaje się przemyślany, przestronny i głęboko osobisty, zbudowany przez kobietę, która dostrzegła możliwości tam, gdzie wszyscy inni widzieli złom.
Ava nie zamierzała stać się osobą, która mieszka w kontenerze. Kilka lat wcześniej wynajmowała małe mieszkanie w mieście, płacąc z roku na rok więcej za mniej przestrzeni i mniej spokoju. Chciała mieć dom, który mogłaby kształtować własnymi rękami, coś niedrogiego, ale wciąż pięknego. Kiedy natknęła się na stary kontener wystawiony na sprzedaż za mniej niż cenę używanego samochodu, pomysł utkwił jej w głowie i nie chciał odejść. Przyjaciele się śmiali. Rodzina pytała, czy mówi poważnie. Była. A gdy zaczęła szkicować układy przy kuchennym stole, nie było już odwrotu.
Teraz wejście opowiada całą historię w kilka sekund. Drewniany pokład łagodzi stalową skorupę, wysokie trawy kołyszą się wokół narożników, a ciepłe oświetlenie przy drzwiach sprawia, że miejsce to świeci o zmierzchu. Oryginalne drzwi ładunkowe są nadal obecne jako element projektu, ale za nimi znajduje się nowoczesne szklane wejście, które natychmiast zmienia nastrój. To już nie jest kontener. Czuje się jak tajemnica czekająca na otwarcie.