Opowiedziała mu o ciąży, o tym, jak odkryła ją przypadkowo podczas rutynowej kontroli, a potem o tym, co powiedział lekarz. Podczas wczesnego badania wykryli coś, co wymagało obserwacji – nie byli pewni, czy Zoe będzie w stanie donosić ciążę do końca. Powiedziała to wprost, bez łagodzenia ani dramatyzowania. On słuchał, nie przerywając.
Rex w pewnym momencie po cichu przeniósł się z boku Zoe na bok George’a. Żadne z nich tego nie skomentowało. Kiedy skończyła, George zapytał: „Jak długo nosiłaś to wszystko w sobie?” „Listy – osiem miesięcy. Ciążę – dwa tygodnie.”
Przez chwilę milczał. Była wersja tej rozmowy, w której mówiłby o wykluczeniu, zaufaniu i miesiącach obserwowania jej, nie wiedząc, co się dzieje. Być może do tego dojdzie. Ale pierwsze, co z siebie wyrzucił, to: „Powinnaś była mieć kogoś przy sobie na tej wizycie”. Wyraz twarzy Zoe się zmienił, nie do końca się załamała, ale niewiele jej brakowało. „Wiem” – powiedziała. „Byłbym tam” – odparł. „Chciałbym tam być”.