Słonica powoli opuściła trąbę i włożyła jedzenie do dziury. Nikt się nie odezwał. Rahul poczuł, jak zaciska mu się klatka piersiowa. „Przechowuje jedzenie” – powiedział cicho. Słoń pozostał na miejscu. Obserwowała. Teraz ciszej. Mniej agresywna. Jakby czekała. Rahul zrobił krok do przodu. Potem kolejny. Powoli. Ostrożnie. Kilku innych poszło za nim. Dotarli do krawędzi. I spojrzeli w dół.
Na początku było tylko błoto. Ciemne. Gęste. Zmieniające się. Potem coś się poruszyło. Ledwie. Rahul pochylił się. Skupił się. I wtedy to zobaczył. Cielę. Na wpół zanurzone. Ciało pokryte błotem. Jego tułów ledwo unosił się nad powierzchnią, walcząc i słabnąc. Każdy ruch sprawiał, że zapadało się głębiej w błoto. W grupie rozległo się westchnienie. „To dlatego…” ktoś wyszeptał. Wszystko nabrało sensu. Kopanie. Hałas. Pośpiech.
Oczy Rahula poruszały się szybko. Krawędzie dziury zapadały się. Błoto nie było stabilne. „Za każdym razem, gdy kopie… zapada się z powrotem” – powiedział. Jakby to udowadniając, matka sięgnęła w dół i spróbowała pociągnąć. Błoto się przesunęło. Cielę zatonęło. Kilka osób wzdrygnęło się. „Musimy coś zrobić” – powiedział ktoś. Rahul skinął głową. Ale ostrożnie. „Nie od góry – powiedział. „Od boków”
Ustawili się na pozycjach. Powoli. Kontrolowanie. Ponieważ jeden niewłaściwy ruch mógłby wszystko zakończyć.