Każdego popołudnia Chauncy Jones wykonywał tę samą rutynę. Gdy rozbrzmiewał ostatni szkolny dzwonek, a inni uczniowie bez zastanowienia kierowali się do domu, Chauncy wybierał inną drogę. Taką, która prowadziła go przez ulice wyłożone rzeczami, na które nie mógł sobie pozwolić… prosto do sklepu spożywczego na obrzeżach miasta.
Nigdy się nie spieszył. Nie dlatego, że miał czas, ale dlatego, że musiał się przygotować. Zanim dotarł do rozsuwanych szklanych drzwi, przeleciał już przez głowę kilkanaście razy. Co powiedzieć. Jak to powiedzieć. Jak sprawić, by zabrzmiało to tak, jakby oferował pomoc… a nie o nią prosił.
Ponieważ proszenie było czymś innym. Proszenie sprawiało, że ludzie czuli się niekomfortowo. A niewygodni ludzie mówili „nie”. Chauncy poprawił pasek swojego znoszonego plecaka i zajął swoje zwykłe miejsce w pobliżu wejścia, wystarczająco daleko, by nie przeszkadzać, ale wystarczająco blisko, by złapać kogoś, zanim przejdzie obok.
Przez chwilę po prostu tam stał. Obserwując. Czekając. Ponieważ dzisiejszy dzień nie był taki jak inne. Dziś nie mógł sobie pozwolić na powrót do domu z pustymi rękami.