Ściana nie pękła czysto. Nie na początku. Uderzenie spowodowało ostry trzask w garażu, a kurz rozsypał się po powierzchni. Murat cofnął się lekko, po czym zamachnął się ponownie. Mocniej. Tym razem dźwięk był inny. Nie solidny. Pusty. Murat zamarł. To nie powinno tak zabrzmieć. Podszedł bliżej, strzepując ręką kurz. Potem zamachnął się ponownie.
Beton ustąpił. Sekcja w pobliżu dna pękła do wewnątrz, rozpadając się na fragmenty. Szczelina. Mała. Ale wystarczająca. Murat powoli opuścił młot, przykucnął i podszedł bliżej. Z otworu buchnęło zimne powietrze. Ostre. Nienaturalne. Podniósł latarkę i skierował ją do środka. Promień prześlizgnął się przez szczelinę
I dalej. Nie była zablokowana. Nie płytka. Głęboki. O wiele głębiej, niż powinien. Oddech Murata zwolnił. „Co w ogóle?”, wyszeptał. Głosy odezwały się ponownie. Teraz wyraźniejsze. Dobiegały gdzieś z dołu. Murat przysunął się bliżej, poszerzając otwór na tyle, by widzieć więcej.
I wtedy to zauważył. Schody. Prowadzące w dół.