Murat stał, wpatrując się w ścianę. Głosy się nie zmieniły. Wciąż niskie. Wciąż nierówne. Wciąż tuż obok. Przejechał dłonią po twarzy, wydychając powoli powietrze. „To nie ma żadnego sensu… – mruknął. Cofnął się. Potem znów do przodu. Słuchając. Czekając. Mając nadzieję, że to się skończy. Nie przestało. Jeśli już, to było bliżej. Jakby ktokolwiek był po drugiej stronie, zbliżył się.
Murat zacisnął szczękę. Spojrzał w stronę domu. Potem z powrotem na ścianę. Nikt inny tego za niego nie rozgryzie. Głosy odezwały się ponownie. Tym razem dłużej. Prawie wystarczająco wyraźne, by je zrozumieć. To było to. Murat odwrócił się gwałtownie, skanując garaż. Jego wzrok padł na to. Młot kowalski. Oparty o przeciwległą ścianę. Wpatrywał się w niego przez chwilę.
Potem podszedł i podniósł go. Ciężar osiadł w jego rękach. Solidny. Pewny. Murat odwrócił się w stronę ściany. Głosy nie ustały. Zajął pozycję, zacieśniając uścisk.
Pomyślał o tym przez chwilę, jedną chwilę, a kiedy był gotowy, zamachnął się.