Kilka godzin później atmosfera na posterunku uległa zmianie. Harlan dostał telefon. Zignorowali Lenę, ale ona obserwowała ich twarze jak jastrząb. Kiedy wznowili rozmowę, Harlan wyglądał na zirytowanego; Sato wyglądał na zaskoczonego. „Znaleźliśmy twoje odciski – powiedział Harlan, odwracając się do Leny. „Na zapięciu i kieszeni na identyfikator. Dokładnie tam, gdzie mówiłaś, że będą
Przerwał, przesuwając nowe zdjęcie. „Ale znaleźliśmy też to. Mikroskopijny ślad czerwonego barwnika bezpieczeństwa w pobliżu ukrytego szwu wewnątrz podszewki Lena zmarszczyła brwi. „Barwnik bezpieczeństwa? Jak z torby bankowej? Harlan powoli skinął głową. „I niebieskie włókno syntetyczne. Nie pasuje do twojego płaszcza, Lena. To nylon o wysokiej gęstości. Taki, jakiego używa się w przemysłowych torbach kurierskich
Lena poczuła, jak powietrze wraca jej do płuc. „Rowerzysta”, odetchnęła. „Czerwona torba. Musiała być wyłożona tym niebieskim materiałem Harlan nie przyznał jej racji, ale też nie kazał jej się zamknąć. Spojrzał na torebkę w torbie z dowodami, a potem z powrotem na Lenę. „Prosta” sprawa zaczynała przypominać puzzle z brakującymi elementami.