„A zasilanie?” zapytaliśmy. Nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego ponownie wyszła na zewnątrz i wskazała na stronę domu, której wcześniej nie zauważyliśmy. Kilka paneli. Niewiele. Tylko tyle. „Oni robią większość tego” – powiedziała. Zabrzmiało to niemal swobodnie. Jakby nie myślała o tym zbyt często. Po powrocie do środka wszystko zaczęło nabierać sensu. Światła były nieliczne, umieszczone tam, gdzie miały znaczenie. Żadnego blasku nad głową, tylko miękki, stały blask, który wypełniał pomieszczenie bez zbytniego wysiłku.
W pobliżu lady znajdowała się mała kuchenka indukcyjna. Czysty. Funkcjonalny. Nic ekstra. A potem kuchenka. Nie dekoracyjna. Nie drugorzędny. Używany. Widać to było po drewnie ułożonym obok – pociętym, wysuszonym, gotowym. Rodzaj detalu, który istnieje tylko wtedy, gdy coś jest częścią rutyny, a nie planem awaryjnym. „Panele pokrywają to, czego potrzebuję – powiedziała. „Reszta… tak naprawdę mi nie brakuje” I to wydawało się być wzorem.
Nie chodziło o to, by mieć mniej. Chodziło o to, by dokładnie wiedzieć, ile wystarczy. Ale nie zadaliśmy jeszcze najważniejszego pytania. Dlaczego? Kiedy w końcu to zrobiliśmy, patrzyła przez chwilę, zanim odpowiedziała.