Wyczuwając zmianę w atmosferze, pies przestał skomleć. Podniósł głowę, najeżył sierść i przyjął szeroką, zaciekłą postawę obronną nad nieprzytomną dziewczynką. Nikt nie skrzywdzi jej. Niskie, dudniące wibracje wstrząsnęły jego potężną klatką piersiową – ostrzeżenie, że raczej zginie, niż pozwoli im się zbliżyć. – Nie strzelajcie! Schowajcie to! – rozkazała Elena, omijając stanowisko ochrony i rzucając się bezpośrednio między strażników a psa. – Spójrzcie na niego! Spójrzcie na to dziecko! On jej nie zaatakował, on ją tu przyprowadził!
Strażnicy zawahali się, wciąż trzymając broń w górze, a ich wzrok przeskakiwał od Eleny do potężnego, pokrytego bliznami psa. Elena opadła na kolana, wykonując powolne, przemyślane ruchy, które w żadnym wypadku nie miały wyglądać groźnie. Mówiła cicho, próbując złagodzić poczucie zdrady, które zwierzę najwyraźniej odczuwało. – Dobry piesek – szepnęła Elena, a jej głos załamał się pod wpływem emocji. – Pomogę jej. Pozwólcie mi jej pomóc.
Pitbull spojrzał na Elenę, a jego bursztynowe oczy śledziły jej prawą rękę, gdy wyciągała ją w kierunku szyi dziewczynki. Powoli przerażające napięcie opuściło jego ramiona. Cofnął się zaledwie trzy cale – wystarczająco, by zespół ratunkowy mógł wsunąć nosze pod maleńkie ciało.