W sali urazowej zapanował kontrolowany chaos. Monitory ożyły, emitując ostry zielony blask na twarz dziecka. – Saturacja tlenu wynosi 88. Tętno jest słabe i zbliża się do 140 – krzyknęła Elena, szybko zdejmując z dziewczynki przemoczoną różową kurtkę. Gdy mokry materiał się odsunął, Elena poczuła ucisk w żołądku. Na bladych ramionach dziecka pojawiły się ciemne siniaki w kształcie palców.
Za szklanymi drzwiami przesuwnymi ochroniarze stali w napiętym półkolu. Wezwano już służby zajmujące się zwierzętami, ale pitbull stanowczo odmawiał opuszczenia miejsca zdarzenia. Podniósł się na tylnych łapach, przyciskając swoje potężne, zabłocone przednie łapy bezpośrednio do szyby. Jego ciężki oddech zaparował szybę, gdy obserwował pracę lekarzy, a jego ogon drgał gorączkowo i niespokojnie za każdym razem, gdy monitor wydawał sygnał dźwiękowy.
Dwadzieścia minut później na monitorze Eleny pojawiły się wyniki badań laboratoryjnych. W panelu toksykologicznym zamigotała jasna, ostrzegawcza czerwona linia: benzodiazepina. Silny środek uspokajający dostępny wyłącznie na receptę. Elena poczuła, jak głęboko w piersi osiada zimna, ostra wściekłość. To nie był wypadek na placu zabaw. Ktoś celowo podał tej małej dziewczynce środek uspokajający.