Szpitalny korytarz szumiał cicho. James oparł się o ścianę w pobliżu poczekalni z telefonem przyciśniętym do ucha. "Oddzwonię do ciebie - mruknął, rozproszony przez pielęgniarkę, która skinęła na niego. "Susy odpoczywa - powiedziała. "Twoja córka jest w środku. Anna właśnie się z nią spotyka"

Chwilę później wszedł do sali porodowej, powitany widokiem Anny stojącej na stołku przy łóżeczku. Odwróciła się do niego, a jej mała buzia zmarszczyła się w zakłopotaniu. "Tatusiu - powiedziała drżącym głosem - to nie jest moja siostra James zamarł, a jego serce przyspieszyło.

Roześmiał się nerwowo, podchodząc bliżej łóżeczka. Dziecko było blade, a jej włosy miały żywy odcień miedzi. Zamrugał, próbując pogodzić ten obraz z dzieckiem, które sobie wyobrażał. Coś go gryzło - szept wątpliwości, który szybko odepchnął na bok. To nic nie znaczyło. Czyżby?