Następnego ranka Clara była wzorem domowej perfekcji. Nie zniszczyła jego ubrań, nie pogniotła paszportu ani nie urządziła dramatycznej awantury. Nie, spakowała jego luksusową walizkę z niepokojącą, przerażającą precyzją. Starannie wyprasowała jego najlepsze garnitury szyte na miarę, spakowała jego ulubioną, drogą wodę kolońską i upewniła się, że jego luksusowe krawaty są idealnie zwinięte.
Chciała, by czuł się całkowicie zrelaksowany, jak zwycięzca i by nie miał najmniejszego pojęcia o burzy zbliżającej się na horyzoncie. – Naprawdę ratujesz mi życie – powiedział Marcus, spoglądając na zegarek i chwytając teczkę. Pocałował ją szybko, rutynowo w policzek – takim tym lekceważącym pocałunkiem, jaki daje się zwierzakowi przed wyjściem z domu. – Nie czekaj na mnie w ten weekend. Będę miał spotkania jedno po drugim.
– Pracuj ciężko, Marcus – odparła Clara łagodnym głosem, całkowicie pozbawionym emocji. W chwili, gdy jego Uber odjechał z podjazdu, delikatny uśmiech całkowicie zniknął z jej twarzy. Jej ręce przestały drżeć. Przebrała się w elegancki, szyty na miarę strój, chwyciła okulary przeciwsłoneczne i wyszła z domu.