Każdy oddech zwierzęcia był ogromnym, widocznym wysiłkiem. Jego klatka piersiowa napinała się gwałtownie przy każdym oddechu. Nie polował. Nawet nie patrzył w stronę ślepca. Jego bursztynowe oczy, zwykle płonące intensywną, przerażającą inteligencją, były zaszklone matową, mleczną warstwą szoku. Tygrys zrobił jeszcze jeden ciężki, powłóczący krok w kierunku otwartej polany, a jego masywne łapy wyraźnie drżały pod jego własnym ciężarem. Następnie jego przednie łapy ugięły się całkowicie. 400-kilogramowy król lasu zwalił się na bok, na ziemię, zaledwie kilka stóp od płóciennej ściany, wydając z siebie płytki, grzechoczący świst.
Wewnątrz namiotu początkowa panika Paula zniknęła. Zastąpiła ją straszna świadomość: patrzył, jak ostateczny król dżungli całkowicie traci swoją moc. Zasady parku narodowego były jasne – ludzie nie ingerują w naturę. Jeśli zwierzę zostanie zranione przez rywala, baldachim musi zrobić swoje. Ale patrząc na ten rozdęty brzuch, jelita Deena upierały się, że to nie jest dzieło dżungli.