Nie przedstawiła wieży w dramatyczny sposób. W rzeczywistości zachowywała się tak, jakby nie było w tym nic niezwykłego. „Jest inaczej, gdy już tam wejdziecie, mogę wam pokazać” – powiedziała swobodnie. Następnie zaprowadziła nas do środka. Nie ma normalnych schodów wijących się przez konstrukcję. Zamiast tego winda biegnie prosto przez środek wieży, przenosząc cię w górę, podczas gdy okolica powoli opada pod tobą.
Im wyżej jechaliśmy, tym dziwniejszy stawał się widok. Palmy, które z chodnika wyglądały na wysokie, nagle znalazły się poniżej poziomu oczu. Dachy spłaszczyły się w zgrabne rzędy. Drogi stały się ciche i odległe. I wtedy otworzyły się drzwi. Wnętrze nie było ciasne ani przemysłowe, jak się spodziewaliśmy. Sprawiało wrażenie zadbanego. Ciepłe drewno otaczało okrągłe pokoje, wypolerowane na tyle, że przestrzeń niemal świeciła w popołudniowym świetle. Zakrzywione ściany i wbudowane detale nie sprawiały wrażenia improwizowanych czy starych.
Wszystko wyglądało na zadbane. Nie inscenizowane. Nie luksusowe. Po prostu zadbane. I w jakiś sposób, im wyżej wchodziliśmy, tym bardziej miasto poniżej przestawało czuć się połączone z domem.