Kuchnia była pierwszą rzeczą, która sprawiła, że wieża poczuła się jak prawdziwy dom. Nie luksusowym. Po prostu kompletna. Włoskie płytki leżały na podłodze pod długim blatem wyposażonym w podwójne zlewozmywaki i starannie zbudowane szafki. Stół z desek rzeźniczych znajdował się w pobliżu okien, łapiąc światło z niemal każdego kierunku, gdy port mienił się daleko w dole. Nawet okiennice sprawiały wrażenie celowych. Automatyczne panele mogły uszczelnić sekcje wieży przed silnymi nadmorskimi wiatrami, zmieniając otwartą strukturę w coś zaskakująco cichego.
Poruszała się po przestrzeni jak ktoś, kto wykonuje rutynowe czynności, które powtarza od lat. Nic nie wydawało się trudne lub niewygodne, pomimo wysokości. I mieszkała tam sama. Ta część zaskoczyła nas bardziej niż sama wieża. Ponieważ pomimo tego, jak duża konstrukcja wyglądała z zewnątrz, nie było w niej ani jednej części, która wydawałaby się opuszczona lub nieużywana. Sypialnie na piętrze były nieskazitelnie czyste. Wbudowane w ściany biurka były starannie zakrzywione, a wbudowane telewizory i starannie rozmieszczone schowki sprawiały, że każdy pokój wydawał się aktywny, a nie zapomniany.
Nic nie wydawało się puste. Wydawało się, że ktoś spędził lata, aby wieża działała dokładnie tak, jak chciał. I zanim zdążyliśmy zapytać, jak długo tam była – uśmiechnęła się i powiedziała nam, żebyśmy szli dalej.