Daniel Mercer wynajął samochód tylko dlatego, że jego własny hatchback postanowił umrzeć we wtorek, co wydawało się najbardziej obraźliwym dniem na awarię. Nie na tyle dramatyczny, by uzasadniać panikę, nie na tyle spokojny, by poradzić sobie z nim później. Miał przed sobą trzygodzinną jazdę, teczkę faktur na siedzeniu pasażera i wystarczająco dużo pieniędzy na koncie, by wynajem wydawał się kiepskim żartem. Srebrny sedan, który otrzymał, był czysty, zwyczajny i nieco starszy niż błyszczące pojazdy pokazane na stronie internetowej firmy. Mimo to pachniał lekko cytrynowym środkiem czyszczącym, bak był w połowie pełny, a recepcjonistka wsunęła kluczyki ze znudzoną pewnością siebie kogoś, kto robił to tysiące razy.
Po godzinie jazdy Daniel zatrzymał się na stacji benzynowej, by napić się kawy. Kiedy wrócił do samochodu, zauważył, że schowek na rękawiczki jest otwarty na kilka centymetrów. Zamknął go raz, dwa razy, a potem mocniej. Kliknęło, a następnie ponownie się otworzyło. Mamrocząc pod nosem, kucnął przy nim i wyciągnął instrukcję obsługi, dokumenty ubezpieczeniowe i pomiętą lokalną mapę drogową, która wyglądała na starszą niż sam samochód. Coś za paczką zaczepiało o zawias. Sięgnął głębiej, opuszkami palców muskając filc i szarpnął za coś, co wyglądało jak mały woreczek wciśnięty w tylny róg.
Była ciemnobrązowa, miękka i nie większa niż złożony portfel. Daniel prawie ją odepchnął. Ludzie zapominali ładowarek, okularów przeciwsłonecznych, biletów parkingowych. To było normalne. Ale ta saszetka miała swój ciężar, który sprawił, że się zatrzymał. Stojąc między dystrybutorami, z kawą stygnącą w jednej ręce, rozejrzał się po pustym parkingu i poczuł najmniejszą zmianę w ciągu dnia, jakby coś rutynowego właśnie odeszło od scenariusza.