Ponieważ główny pokój jest tak mały, Maya musi traktować każdą rzecz jak decyzję. Torba pozostawiona na podłodze może zablokować jej drogę. Kurtka położona w złym miejscu może sprawić, że w pokoju zapanuje bałagan. Pudełko, którego nie potrzebuje, może zająć cały kąt. W większym mieszkaniu bałagan może być irytujący. W mieszkaniu Mayi bałagan staje się fizyczną przeszkodą.
Ulica na zewnątrz stanowi kolejne wyzwanie. Jej budynek stoi obok ruchliwej głównej drogi, a hałas nieustannie przenika do pokoju. Samochody przejeżdżają, skutery brzęczą, hamulce piszczą, a głosy dochodzą z zewnątrz. Podczas swoich pierwszych nocy Maya zastanawiała się, czy kiedykolwiek będzie mogła spać spokojnie. Była przyzwyczajona do miejskiego hałasu, ale to było coś innego. Droga była na tyle blisko, że wydawała się być częścią mieszkania.
W końcu się przystosowała. Jej mózg nauczył się, które dźwięki ignorować, a które nadal zasługują na uwagę. Teraz może się uczyć, gdy na zewnątrz panuje ruch, choć nagły klakson nadal może ją rozpraszać. W niektóre poranki, gdy światło wpada do pokoju i wygląda on niemal przytulnie, Maya czuje się dumna z tego, jak wiele życia zmieściła w tak wąskiej przestrzeni. Są też dni, w których wstaje zbyt szybko, uderza w coś i przypomina sobie, że małe mieszkanie jest nie tylko urocze, ale wymaga cierpliwości każdego dnia.