Arthur wycofał się na werandę, a puls wciąż mu walił. Zamknął szczelnie szopę, ale sposób, w jaki Jim na niego patrzył, przypominał tykanie zegara. Wszedł do środka i próbował skupić się na filiżance kawy, ale zapach morza zdawał się podążać za nim, przywierając do jego skóry i ubrania. Sięgał właśnie do zlewu, gdy ciężkie, rytmiczne uderzenia odbiły się echem po całym domu.
Otworzył frontowe drzwi i zastał w nich dwóch policjantów z nieczytelnymi wyrazami twarzy. „Panie Miller? Pański sąsiad zgłosił pewną… podejrzaną aktywność i niepokojący zapach dochodzący z pańskiej posesji – powiedział wyższy funkcjonariusz, spoglądając w stronę szopy. Arthur poczuł falę oszałamiającej jasności. Wiedział, jak to wygląda – tajemnica, ciężki tobołek, smród. Bez słowa zaprowadził ich do szopy, a jego ręce drżały, gdy przekręcał klucz.
„To nie to, co myślicie – jąkał się. „Znalazłem złoto. Prawdziwą rudę złota