Jolene właśnie weszła trochę dalej na podwórko, kiedy to się stało. Głośny trzask przeszył powietrze. Natychmiast się odwróciła. Drzwi do stajni poluzowały się, drewno rozprysło się na krawędzi – i Keola wpadł do środka. Biegł prosto w jej stronę. Jolene zamarła. „Keola-?” Głos jej się załamał. Coś w sposobie poruszania się konia nie było w porządku. Zbyt szybko. Zbyt intensywnie.
Serce zaczęło jej walić. Cofnęła się. Potem kolejny. Ale Keola już zmniejszała dystans. „Rick!” Krzyknęła Jolene. Zanim spróbowała się obrócić, Keola już do niej dotarła. Jolene krzyknęła – ale zamiast na nią najechać, koń przycisnął się do niej. Mocno. Szyja owinęła się wokół ramion Jolene, przyciągając ją do siebie. Nie delikatnie. Nie kontrolowany.
Głowa Keoli opadła nagle, przyciskając się do jej brzucha. Szturchając. Znowu. Znowu. Ostre oddechy. Głośne sapnięcia. Niespokojne, gorączkowe dźwięki. „Hej-stój!” Jolene sapnęła, próbując się odsunąć. Nagły, ostry ból przeszył jej plecy. Krzyknęła ponownie. Keola szarpnęła się, teraz bardziej poruszona. Za nimi otworzyły się z trzaskiem drzwi.
„Jolene! Ricky podbiegł do nich, wpatrując się w scenę. Z miejsca, w którym stał… jego żona była atakowana przez jego konia.