Clara spokojnie wyszła z cienia pawilonu, a delikatna morska bryza musnęła jej suknię. Na jej widok asystentka całkowicie spanikowała, przewróciła krzesło i uciekła w noc, ogarnięta czystym, niczym niezmąconym upokorzeniem. Marcus osunął się do przodu z krzesła, praktycznie padając na kolana. Zaczął się jąkać, a jego głos załamał się, gdy wyciągnął rękę w stronę rodziców.
– Mamo, tato, proszę… to nie jest tak, jak wygląda. To tylko nieporozumienie. Claro, kochanie, posłuchaj mnie… – Jego desperackie błaganie zostało przerwane. Matka podeszła do niego, a jej twarz wykrzywiła się w mieszaninie absolutnej wściekłości i głębokiego obrzydzenia. Zanim Marcus zdążył wypowiedzieć kolejną sylabę, uniosła rękę i zadała mu potężny, rozbrzmiewający echem policzek, który zdawał się wstrząsnąć całym pawilonem.
Marcus sapnął, chwytając się za zaczerwieniony policzek i patrząc na matkę w całkowitym szoku. Ojciec po prostu odwrócił się do niego plecami, nie chcąc nawet spojrzeć na mężczyznę, z którego niegdyś był tak dumny.