Clara spojrzała na swojego męża, a jej wyraz twarzy był całkowicie spokojny, pozbawiony łez, których on prawdopodobnie się spodziewał. Lata odgrywania roli niewidzialnej, niedocenianej gospodyni domowej oficjalnie dobiegły końca, a układ sił całkowicie się odwrócił.
– Nawet nie zdałeś sobie sprawy, jaki dziś jest dzień, prawda, Marcusie? – powiedziała Clara, a jej głos przebił się przez jego paniczne szlochy z absolutną, ostrą oziębłością. – Byłeś tak zajęty planowaniem tej „podróży służbowej”, że zupełnie zapomniałeś, że dzisiaj mija siódma rocznica naszego ślubu. Ale nie martw się, zadbałam o to, żeby ten dzień był niezapomniany. – Marcus podniósł się gwałtownie, próbując chwycić ją za rękę, ale Clara cofnęła się, patrząc na niego z zimną obojętnością.
– Chcę rozwodu – stwierdziła łagodnie, a jej ton był tak spokojny, jakby czytała listę zakupów. „Nie zawracaj sobie głowy powrotem do domu. Zobaczymy się w sądzie”. Po tych słowach odwróciła się na pięcie i wyszła z pawilonu, pozostawiając go całkowicie samego wśród ruin, które sam stworzył.