Zdając sobie sprawę, że dzieli ich zaledwie kilka sekund od tragedii, Chloe wyciągnęła telefon śliskimi, drżącymi palcami i zadzwoniła na numer alarmowy służb zajmujących się zwierzętami. – Proszę, potrzebuję natychmiastowej pomocy w alejce przy magazynie przy 4. ulicy – krzyknęła do słuchawki , przekrzykując ryk grzmotu. – Pies jest uwięziony pod ciężkimi gruzami powodziowymi, a woda szybko się podnosi!
Upuściła telefon i ponownie zanurzyła ręce w lodowatej wodzie, utrzymując głowę suczki nad powierzchnią, podczas gdy Max opierał swoje potężne ciało o przesuwające się drewno, walcząc razem z prądem, by utrzymać ją przy życiu.
W ciągu dziesięciu męczących minut ciężarówki służb kontroli zwierząt wjechały z pluskiem do zalanej uliczki. Ci sami funkcjonariusze, z którymi Chloe rozmawiała dzień wcześniej, rzucili się do przodu, oświetlając ulewę potężnymi reflektorami. Uzbrojeni w łomy, specjalistyczne nosze ratownicze i grube koce, sprawnie współpracowali, aby odsunąć ciężkie gruzy i przenieść ranną suczkę w bezpieczne miejsce.