Grupa zwolniła, gdy dotarła do drzew. Nikt się nie spieszył. Mogli ją teraz zobaczyć. Wciąż kopała. Ale dziura się zmieniła. Szersza. Głębsza. Ziemia wokół wyglądała na niestabilną. Obserwowali ciągłe uderzenia słonia o ziemię. Jeden z młodszych mężczyzn wystąpił naprzód.
„Może powinniśmy podejść bliżej – powiedział. Zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać, ruszył przed siebie. Słonica zamarła. Jej głowa uniosła się. Uszy rozwarły się szeroko. Ostra trąba rozdarła powietrze. Mężczyzna natychmiast się cofnął. Ostrzeżenie było jasne. Później nikt się nie poruszył. „Nie pozwoli nam się zbliżyć – szepnął ktoś. Rahul nie odpowiedział.
Obserwował ją. Jej ruchy spowolniły się, zastanawiał się nad zmęczeniem, ale wydawały się też coraz bardziej naglące. „Jest tu od zeszłej nocy – powiedział starszy mężczyzna. Rahul odwrócił się. „Co?” „Słyszałem to,” odpowiedział. „Ten sam dźwięk
Rahul spojrzał z powrotem na dziurę. Coś w tym było nie tak. „Ona próbuje coś osiągnąć” – powiedział.