Następny dzień spędziłam udając, że wszystko jest w porządku. Adrian wyszedł do pracy po tym, jak pocałował mnie w czoło i przypomniał, żebym trzymała się z daleka. Gdy tylko jego samochód zniknął, poszłam do jego gabinetu. Nigdy nie powiedział, że nie mogę tam wchodzić, ale miał sposób na sprawienie, że niektóre pokoje wydawały się niedostępne bez wypowiadania tej zasady na głos. Szuflady były schludne, półki oznaczone kolorami, a powierzchnia biurka prawie pusta. Przez dziesięć minut nie znalazłem nic poza umowami, rachunkami i drogim wiecznym piórem. Potem zauważyłem zamkniętą szafkę schowaną za rzędem oprawionych książek podróżniczych. Klucz był przyklejony taśmą pod biurkiem.
W środku znajdowały się trzy foldery z etykietami, których nigdy wcześniej nie widziałem. Jedna zawierała kopie dokumentów prawnych na inne nazwisko. Jedna zawierała wyciągi z kont bankowych, których nie rozpoznałam. Trzecia miała moje imię napisane w poprzek zakładki pismem Adriana. Ręce mi się trzęsły, gdy je otwierałem. Były tam wydruki mojego portfela spadkowego, plan powierniczy mojej zmarłej matki i odręczne notatki dotyczące czasu. Jedna linijka została podkreślona dwukrotnie: „dostęp po urodzeniu”. Usiadłam tak gwałtownie, że poczułam, jak płód porusza się we mnie.