„Późna noc, Arthurze – zawołał Bill, gdy łódź dryfowała w kierunku slipu. Starzec zszedł na pływający dok, czekając, by pomóc złapać linę. „Właśnie miałem cię zawiadomić przez radio. Zwykle jesteś na miejscu przed zachodem słońca”
Arthur rzucił linę z wymuszonym uśmiechem, a serce waliło mu o żebra. „Natknąłem się na przeszkodę z siecią – odpowiedział, a jego głos brzmiał ciszej, niż mu się podobało. „Kilka godzin zajęło mi oderwanie jej od rafy Bill owinął linkę wokół knagi i spojrzał na Arthura, jego oczy wędrowały po pokładzie Silver Wake. O sekundę za długo zatrzymał wzrok na nierównym, przykrytym plandeką kształcie siedzącym na rufie.
„Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha, synu – dodał Bill, podchodząc nieco bliżej do nadburcia. „Morze cię tam wystraszyło?”