Arthur zawisł tuż nad dnem morskim, a wiązka jego latarki przecięła słabą ścieżkę przez wirujący muł. Pracował z bolesną cierpliwością, jego zdrętwiałe palce podważały grubą nylonową siatkę z postrzępionej skały, która ją zaczepiła. Nie mógł sobie pozwolić na ani jedno rozdarcie siatki, więc rozplątywał sznurki centymetr po centymetrze, ignorując pieczenie w płucach. Gdy siatka w końcu uwolniła się z rafy, przeskanował najbliższy obszar, aby upewnić się, że reszta jego sprzętu jest wolna od postrzępionego kamienia.
Właśnie wtedy światło uderzyło w kształt, którego nie powinno tam być – sztywną postać przygarbioną w zagłębieniu zaledwie kilka stóp dalej. Był to staromodny skafander nurkowy, mosiężny relikt z innej epoki, którego płócienne kończyny zesztywniały przez dziesięciolecia soli i ciśnienia. Ciężkie ołowiane buty były zaklinowane w piasku, przez co wyglądały jak milczący wartownik strzegący okopu.
Ale to nie kombinezon przykuł uwagę Arthura, lecz to, co leżało pod jego ciężkim, wyciągniętym ramieniem.