Owen kontynuował, ponieważ teraz zrozumiał, że musi. Opowiedział jej o śnie, którego doświadczał regularnie od czasu powrotu do zdrowia – mokra droga, nadjeżdżające reflektory, uczucie prędkości, po którym następowała głęboka i nagła cisza. Nigdy nie brał udziału w poważnym wypadku i nie miał wytłumaczenia dla tego snu.
Helen bardzo się uspokoiła. Usiadła obok niego na ławce, teraz bliżej niż wcześniej. „Piosenka – powiedziała. „Nuciłeś jakąś melodię – czy Richard o niej wspominał? Owen potrząsnął głową. „Richard nie mówił mi o żadnej piosence Nastąpiła pauza. Potem cicho, z lekkim skrępowaniem, którego nie starał się ukryć, nucił kilka taktów. Wzdrygnęła się.