Wzięła ją. Nie otworzyła jej. Trzymała ją w obu dłoniach i patrzyła na niego. „Jeszcze jedno – powiedziała. „Czy tamtej nocy, dziewięć lat temu – cokolwiek ci się przydarzyło – byłeś przerażony? Owen milczał przez dłuższą chwilę. „Nie – powiedział w końcu. „To jest ta część, której nigdy nie byłem w stanie wyjaśnić. Czułem się trzymany. Jakby coś tam ze mną było”
Z wnętrza sali rozległ się dzwonek – sygnał do rozpoczęcia kolacji. Helen wstała, wygładziła sukienkę i przez chwilę patrzyła na Owena bez słowa. Podjęła decyzję gdzieś w ciągu ostatniej godziny, nie zauważając momentu, w którym to się stało. „Wejdź do środka – powiedziała. „Jest ktoś, kogo musisz poznać