Samuel przeszedł z powrotem przez znajomą bramę zoo, całkowicie opustoszałego po tymczasowych zmianach federalnych. Całkowicie omijając główne biura, pobiegł prosto w kierunku ogromnej, bujnej wystawy białych tygrysów. Zatrzymał się przed ciężką barierą widokową, a oddech uwiązł mu w gardle. Tam, przechadzając się elegancko wśród wysokiej trawy w pobliżu wodospadu, stał wspaniały biały tygrys. Charakterystyczne paski na jej ramionach i królewskie przechylenie głowy idealnie pasowały do jego wspomnień. Wyglądała dokładnie jak Luna.
Samuel uśmiechnął się, a z jego ust wydobył się cichy śmiech. „Nie postarzałaś się ani o dzień, prawda dziewczyno? – mruknął, zdumiony jej ponadczasowym pięknem. Przepełniony głębokim uczuciem, Samuel przeszedł przez publiczną barierkę, stanął tuż przy ogrodzeniu z siatki i delikatnie zawołał jej stary pseudonim. Ale odpowiedź nie była łagodnym powitaniem. Biała tygrysica natychmiast się odwróciła, a jej oczy rozbłysły dziką agresją. Wydała z siebie ogłuszający, wrogi ryk, rzucając się prosto w stronę metalowej bariery i obnażając masywne kły.