Gdy wyszedł z pokoju, sprawdziłem telefon. Dzwoniła Claire. Była też wiadomość, która przypominała mi, że zapomniałam odebrać witaminy prenatalne. Nie było podpisu, ale nie był potrzebny. Wpatrywałam się w ekran, aż puls zaczął walić mi w gardle. Wiedziałam, co muszę zrobić. Na dole słyszałam Adriana poruszającego się po kuchni, otwierającego szuflady, nucącego cicho do siebie, jakby nasze życie było zupełnie zwyczajne.
Opowiedziałam Adrianowi tę samą historię, że zapomniałam zabrać witaminy prenatalne. To był mój szczęśliwy dzień. Spotkanie online Adriana sprawiło, że był zajęty, a ja pojechałam sama. Niczego nie podejrzewał. Klinika była ciemna, z wyjątkiem jednego pokoju konsultacyjnego z tyłu, gdzie dr Shah czekała w zwykłym ubraniu z grubą papierową teczką na stole. Wyglądała teraz mniej jak lekarz, a bardziej jak kobieta, która przećwiczyła tę rozmowę i wciąż bała się każdego jej słowa. „Nie próbuję cię przestraszyć – powiedziała, gdy tylko usiadłem. „Próbuję powstrzymać cię przed wejściem głębiej w coś, czego nie rozumiesz”